FRANSIZ LAMBALARI – Gülay Perşembe

Menemen’de bir kasaba evi. Çocukluğumun yaz günlerinde bazen orada bazen bağ evinde geçirdiğimiz günler... Tetem dediğim rahmetli Himmet teyzem İzmir’den Menemen’e gelin gitmiş. 20 yaş büyük ve son yıllarında  görme yetisini yitiren sevgili eniştemizle güzel bir birlikteliği olduğuna tanıktım. Eniştem teyzemi hoş tutardı. Teyzem de bir çiftçi İbrahim ağaya uyum sağlamıştı. Çocukları olmadı. Bizleri ve eniştemizin yeğenlerini çok severlerdi.

Himmet teyzemlerin kasaba evinde devasa bir bahçeye girilirdi. Evin oturma bölümünün giriş holüne bağlı üç odası vardı; misafir odası, oturma odası, yatak odası. Her odada beyaza doyardınız. O işlemeli yatak örtüleri, kanepe makatları... Misafir odasındaki konsolun üzerinde güzel çerçeveli büyük bir ayna ve iki de bu Fransız malı lambalardan dururdu. Eniştem ölünce teyzemin evi dağıldı. İzmir’de baba evine döndü. Bu güzel lambalarını iki kız kardeşine anneme ve küçük teyzeme bölüştürdü. Şimdi bu lambaların biri bende biri de kuzenim Şengül’ün evinde. Anı olarak saklıyoruz. Ne zamana kadar kolluyabilirsek. Ruhun şad olsun tetem.